بيابانكي: شعر جوان سرشار از جسارت است

خبرگزاري فارس: سعيد بيابانكي گفت: شعر جوان سرشار از جسارت است و از جوان نبايد انتظار شعر انديشمند، تودار و محكم داشت.

سعيد بيابانكي در گفت‌و گو با خبرگزاري فارس اظهار داشت: از جوان مي‌توان چند برداشت كرد. يكي اينكه شعري در سنين جواني سروده شده باشد و ديگري شعري كه هنوز به مرحله پايداري و پختگي نرسيده باشد. اين شعر به نوعي بي‌تجربه است. وقتي شعر جوان را شعري بي‌تجربه بدانيم از خيلي از توقعات ما كاسته مي‌شود.
وي افزود: معناي ديگري كه از شعر جوان مي‌توان برداشت كرد اين است كه انديشه شعر، جوان و تازه است. من فكر مي‌كنم شعر جوان را بايد در معناي دوم آن به كار برد.
بيابانكي ادامه داد: شعر جوان سرشار از جسارت است و از جوان نبايد انتظار شعر انديشمند، تودار و محكم داشت. جسارت شعر جوان در قالب‌هاي مختلف است يكي از اين جسارت‌ها، جسارت در زبان است. جوان‌هايي كه وارد عرصه شعر مي‌شوند مي‌خواهند با تفاوت در فرم، سريع خود را متفاوت نشان دهند و جسارت ديگر، جسارت در قالب است؛ اينكه جوانان مي‌خواهند قالب‌هاي كلاسيك و سپيد را تغيير ساختاري دهند.
وي افزود: جسارت در حوزه انديشه و فكر، از ديگر زمينه‌هاي جسارت شعر جوان است. جوان هميشه دوست دارد به همه چيز اعتراض كند و در قالب انديشه به همه چيز بگويد نه.
اين شاعر خاطر نشان كرد: هميشه شعر جوان يك مرحله گذار بوده و مرحله توقف نبوده است. اگر شاعري در جواني مي‌درخشد خيلي مقطعي است و بايد منتظر بود كه بعد از مرحله گذار هم او همان جسارت‌ها و انديشه‌هاي نو را حفظ مي‌كند يا نه. اگر كسي توانست حفظ كند شعر او ماندگار مي‌شود. ولي اگر صرفا به خاطر مطرح كردن و دست يافتن به نام باشد شعر او ماندگار نخواهد بود. وي ادامه داد: تاريخ ادبيات هم اين را به راحتي نشان داده است كه از شعر جوان نبايد انتظار يك شعر و هنر متعالي و پايدار داشته باشيم، اگر چنين تصوري نسبت به آن داشته باشيم، مي‌توانيم آن را به رسميت بشناسيم.
وي به حركت‌هايي كه شاعران جوان در حوزه كلاسيك انجام دادند اشاره كرد و گفت: اين حركت‌ها بيشتر در فرم است. ابداعات زباني و فرمي مانا و ماندگار نيست. چيزي كه ماندگار است جهانبيني است كه پشت شعر نهفته است. در حوزه شعر كلاسيك، شاعران جوان به تدريج از ضخامت شعر كاسته‌اند و آن را به نظم تبديل كرده‌اند. اكثر شاعران جوان ناظمان خوبي هستند. ذهني موزيكال دارند كه قافيه را خوب مي‌شناسد، اما نمي‌تواند شعر بسرايند و بنابراين شاعر نيستند.
وي افزود: البته چهره‌هايي هم وجود دارد كه توانسته‌اند اين دو را با هم بياميزند و من مخالف اين نظر هستم كه تمامي شاعران جوان صرفا به فرم مي‌پردازند. اما اغلب به فرم مي‌پردازند و كارهايشان به سمت نظم سير مي‌كند و از شعر واقعي فاصله گرفته‌اند.
بيابانكي اظهار داشت: شعر مستقيما با تفكر در ارتباط است و شالوده ذهني شاعر با شعرش بروز پيدا مي‌كند. بنابراين ماندگاري در حوزه شعر متعلق به كساني است كه انديشه‌هاي متعالي‌تري دارند. شاعران جوان ما اكثرا فقط ذوق شعر دارند و سواد شعري چنداني ندارند و ذوق شرط لازم است، اما شرط كافي نيست.
وي در پايان گفت: من فكر مي‌كنم جشنواره‌ها و كنگره‌هاي شعر جوان بيشتر نتيجه عكس داده است، ولي بودن‌اش از نبودنش بهتر است. اما اگر تمامي جشنواره‌ها و كنگره‌هاي شعر جوان يكپارچه شود و تبديل به يك جشنواره ملي سراسري شود خيلي بهتر است و تاثير آن بيشتر است. اين جشنواره‌ها و كنگره‌هاي كوچك اعتباري ندارد و اگر در آن شاعري رتبه بياورد اعتباري براي او نمي‌آورد.
مسئله ديگر اين است كه اكثر اين جشنواره‌ها سليقه‌اي برگزار مي‌شود ولي با اين وجود بودن اين جشنواره‌ها از نبود شان بهتر است.