صباي كاشاني

صباي كاشاني	:نام
صبا يا ملك الشعرا	:لقب
قرن 13 ه‍ ق	:تولد
1238ه‍‍ ق	:وفات
شهنشاه نامه، گلشن صبا، ديوان اشعار، خداوند نامه	:آثار

صباي كاشاني از قصيده سرايان زمان فتحعلي شاه بود. صبا در شهر كاشان به دنيا امد و از آنجا به نقاط ديگري از جمله اصفهان و شيراز و آذربايجان مسافرت كرد. در سال 1212 ه‍ ق از فتحعلي شاه عنوان ملك الشعرايي گرفت و بعدها حاكم قم و كاشان شد.

از خانواده صبا مردان علم و ادب ظهور كردند كه از آنجمله از او پسري بر جاي ماند كه وي هم از شعراي معروف شد و تخلصش (عندليب) بود.

اغلب قصائد معروفش در مدح فتحعليشاه و شاهزادگان و امراي دولت صبا در پرچمدار بازگشت ادبي ناميده اند. زيرا او از زنده كنندگان سبك پيشينيان به شمار مي آيد. او در وصف طبيعت قدرت نشان داده است. بطور كلي صبا قدرت طبع و بيان روان و فكري روشن و سرعت انتقال داشته و در علوم و نجوم هم داراي معلومات بود. صبا در سال 1238 ه‍ ق درگذشت. از جمله آثار او:

شهنشاه نامه، كه مهمترين اثار اوست، منظومه اي است حماسي بر وزن شاهنامه داراي 30 هزار بيت كه در آن وقايع پادشاهي فتحعلي شاه و جنگ هاي عباس ميرزا با سپاهيان رومي مشروح است.
گلشن صبا، منظومه اي به تقليد از بوستان سعدي
ديوان اشعار، شامل 16500 بيت
خداوند نامه، در بيان معجزات پيامبر و دليريهاي حضرت امير (ع) است.

و ...

شد آذرگون زآذريون لب رنگ	چو كرد اين لاله سوي ره آهنگ
زرد فام شد سمّ شبه رنگ	ز مينا گون زمينها آهوانرا
به روي چرخ چاچي را پر آژنگ	كمان رستم اينك مبين كه دارد