shoster

بعد از يه وقفه‌ی طولانی باز هم يه شعر ديگه از خودم می‌زنم.

تـوی گرمای ظهر تابستان                   گم شدم در خيال يک بن‌بست

خاطراتی که می‌رسد به عدم                کوره‌راهی که می‌رسد به شکست

واژه‌هایی هميشه تکراری                   در ميان سکوتِ بی‌فرياد

شاعری که ميان شعرش مرد               و برای هميشه رفت از ياد

لابلای خطوط يک دفتر                     روح من هی مچاله‌تر می‌شد

خط به خط هی سقوط می‌کردم             خط آخر خط خطر می‌شد

خط آخر هميشه قرمز بود                  خط قرمز نشانه‌ی مرگ است

مرگ شاعر ميان اين‌همه خط              خط پايان اين چهل برگ است